Jedzenie po treningu może pomóc osłabić resorpcję kości u sportowców wyczynowych

Naukowcy zauważyli, że podanie sportowcom mieszanki węglowodanowo-białkowej po intensywnym wysiłku może wstrzymywać resorpcję kości i zmniejszyć ryzyko złamań przeciążeniowych. Badają też, czy moment podania posiłku ma wpływ na sytuację.

Rozgrzewka, sprzęt do ćwiczeń, odpowiedni cykl treningowy, wkładki ortopedyczne, opaski na nadgarstki, plastry rehabilitacyjne – wszystko to może zmniejszyć ryzyko kontuzji. Ale kluczowe jest również to, co jemy po treningu.

Odkrycie Brytyjczyków prawdopodobnie nie wpłynie na ćwiczących rekreacyjnie, za to może przydać się wyczynowym sportowcom – tym, którzy treningi mają czasem częściej niż raz dziennie.

Węglowodany i białka o każdej porze

Każdy z dziesięciu biegaczy wytrzymałościowych poddanych badaniu przechodził trzy próby: pił napój węglowodanowo-proteinowy (1,5 g/kg dekstrozy, 0,5 g/kg serwatki) bezpośrednio po ćwiczeniach oraz napój placebo dwie godziny później (próba IF), pił napój placebo zaraz po treningu a dwie godziny później miks węglowodanów z białkami (próba DF), oraz w obu porach przyjmował placebo.

Poziom C-terminalnego telopeptydu kolagenu typu I (beta-CTX), czyli jednego z markerów obrotu kostnego, wskazującego poziom resorpcji kości, okazał się niższy w próbie IF godzinę i dwie godziny po ćwiczeniach w porównaniu z próbami DF i placebo. Trzy godziny po intensywnym wysiłku poziom beta-CTX był najwyższy w próbie placebo. W czwartej godzinie najniższy poziom beta-CTX zanotowano w próbie DF. Z kolei marker kości otworzenia, N-końcowy propeptyd prokolagenu typu I (P1NP), był wyższy cztery godziny po ćwiczeniach w próbie IF w porównaniu do DF i próby placebo.

Trening dostosowany do obrotu kostnego

Choć naukowcy nie są jeszcze pewni, czy podawanie odżywczego pokarmu bezpośrednio po każdym etapie treningu wpływa na poprawę wyników obrotu kostnego, to jednak zauważają korzyści płynące z własnych obserwacji. Zwracają uwagę, że odkrycie pozwala planować kolejne sesje treningowe, gdy resorpcja kości osiąga poziom najniższy a formowanie kości – najwyższy, np. trzy-cztery godziny po początkowym wysiłku i uzupełnieniu węglowodanów i białek.