Dyskopatia lędźwiowa – przyczyny i objawy choroby kręgosłupa. Jak leczyć dyskopatię?

Dyskopatia lędźwiowa najczęściej objawia się tępym bólem w dole pleców, który promieniuje w kierunku kończyn aż do kolan. Dolegliwości zmniejszają się w pozycji leżącej i nasilają podczas chodzenia. Dyskopatia lędźwiowa to jedna z najczęściej diagnozowanych chorób kręgosłupa, wynikająca z biernego, siedzącego trybu życia. Cierpi na nią coraz więcej Polaków.

Dyskopatia obejmuje różnego rodzaju schorzenia krążka międzykręgowego. Dotyczy to najczęściej odcinka szyjnego oraz lędźwiowego, sporadycznie odcinka piersiowego kręgosłupa. Często staje się pierwszym etapem choroby zwyrodnieniowej.

Mylnym jest rozumowanie, że dotyczy głównie osób starszych. Coraz częściej z powodu dyskopatii cierpią osoby młode, które spędzają dużo czasu przed komputerem, stosują niezdrową dietę i ciężko znoszą stres.

Jakie są przyczyny dyskopatii lędźwiowej?

Poza wymienionymi powyżej czynnikami, definiującymi tryb życia osoby narażonej na dyskopatię lędźwiową, często mówi się także o urazach mechanicznych, które mogą odpowiadać za niekorzystne zmiany w strukturze kostnej.

Do pozostałych czynników zwiększających ryzyko dyskopatii lędźwiowej zalicza się:

  • otyłość
  • osteoporozę
  • podnoszenie ciężarów i zbyt intensywne forsowanie organizmu
  • anatomicznie wąski kanał kręgowy
  • palenie papierosów
  • pracę zawodowego kierowcy
  • wszelkie procesy starzenia organizmu, pojawiające się już po 20. roku życia.

Specjalistom nie udało się jednak odkryć bezpośredniej przyczyny dyskopatii lędźwiowej, zwanej też przepukliną krążka międzykręgowego. Jest ona dolegliwością, która rozwija się latami i zazwyczaj obejmuje kilka etapów.

Dyskopatia lędźwiowa - objawy

Pierwszym i głównym z objawów jest ból w odcinku lędźwiowym oraz lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa. Ostry ucisk przechodzi z czasem w postać przewlekłą.

 Chory jest w stanie zaobserwować, że ból zmniejsza się w pozycji leżącej, nasila się natomiast podczas chodzenia.

Silnemu uciskowi w dole kręgosłupa towarzyszy również drętwienie i zaburzenie czucia w kończynach dolnych.

Dochodzi do niedowładu pewnych grup mięśni.

W niektórych przypadkach lekarze odnotowują też skrzywienie kręgosłupa w kierunku chorej strony ciała oraz silne napięcie mięśni przykręgosłupowych.

Kombinacja powyższych symptomów sprawia często, że chorzy nie zwlekają z wizytą u specjalisty. Wszystko to, by uśmierzyć towarzyszący im ból. Promieniujący ucisk skutecznie utrudnia wykonywanie codziennych czynności, ale wcześnie zdiagnozowany może wymagać jedynie niewielkiej interwencji lekarza.

Jak diagnozuje się dyskopatie lędźwiową?

W celu potwierdzenia dyskopatii lędźwiowej wykonuje się:

  • Tomografię komputerową
  • Rezonans magnetyczny
  • Badanie RTG

Leczenie dyskopatii lędźwiowej

Przy leczeniu dyskopatii lędźwiowej wykorzystuje się metodę zachowawczą oraz chirurgiczną.

Często wystarczające jest zastosowanie pierwszej z wymienionych dróg, która obejmuje podawanie choremu leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych oraz kilkudniowy odpoczynek. Często przeprowadza się także terapię ciepłem oraz terapię ułożeniową w tzw. trójzgięciu w stawach biodrowych oraz kolanowych.

W tej fazie choroby nie należy przeciążać kręgosłupa. Po złagodzeniu ostrego stanu warto pomyśleć o rehabilitacji poprzez ćwiczenia ruchowe oraz fizykoterapię.

Odpowiednio dobrany program ćwiczeń wzmocni mięśnie pleców, których zadaniem jest zmniejszanie wszelkich przeciążeń, na które narażony jest kręgosłup. Ćwiczenia wpływają też na lepsze ukrwienie tkanek przykręgosłupowych i wspierają transport pożytecznych substancji do krążka międzykręgowego, co przyczynia się do szybszej rekonwalescencji.

Dyskopatia lędźwiowa – wskazania do leczenia operacyjnego

Stanowczym wskazaniem do przeprowadzenia operacji jest nagły ból, który przechodzi w objawy porażenia i potwierdzone zajęcie kanału kręgowego.

Potwierdzenie stanu kwalifikującego się do operacji jest możliwe tylko dzięki przeprowadzonej wcześniej diagnostyce obrazowej, czyli wykonaniu badań, takich jak rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa bądź RTG.

Operację przeprowadza zazwyczaj neurochirurg, a najczęściej stosowaną metodą jest tzw. fenestracja, czyli usunięcie dysku. Chirurg tworzy nacięcie od 1 do 3 centymetrów, odsuwa mięśnie kręgosłupa, a następnie wycina z tylnych powierzchni łuków „okno" oraz usuwa dysk.

Można też usunąć dysk za pomocą specjalnych wierteł wbijanych przez skórę. Medycyna oferuje dziś wiele mniej inwazyjnych zabiegów, które nie wymagają użycia skalpela. Zalicza się do nich między innymi:

  • przezskórną laserową dekompresję dysku (PLLD)
  • termonukleoplastykę (IDET)
  • dyscektomię mikroendoskopową (MED)

Zabiegi trwają krótko, ostatni z nich jest refundowany, a na efekty nie trzeba długo czekać.